U posljednje se vrijeme kritiziraju određeni književni trendovi, manje ili više implicirani feminizam u književnosti, probijanje jednog diskursa u drugi, miješanje i pretapanje žanrova i/ili književnih vrsta ili pak brojnost publike, gdjekad nazivane obožavateljima. Dok se kritika nešto ranije bavila raširenošću autofikcije u produkciji domaće književnosti, odnedavna se fokus prebacio na poetsku prozu i njezino pupanje među novoobjavljenim naslovima. Nekome preglasno uznemiravanje (naizgled mirne) površine jezera jedne književne scene, a nekome raskošni zaron u sve ono što bi roman mogao biti čak i kad se stopi s poezijom, u fokus je isplivala poetska proza te iz nekoliko kritičkih perspektiva dobila jednako toliko packu, koliko i pozornost. Prvi roman pjesnikinje Monike Herceg „Ovdje počinje šuma“ knjiga je o kojoj se žestoko polemiziralo.

U programu Kinoscope, Sarajevski filmski festival ugostio je ostvarenja pod opisnom žanrovskog odrednicom – art house. To su filmovi sa snažnim osloncem u nezavisnoj filmskoj produkciji, naklonjeni nekonvencionalnom i često simboličkom sadržaju, kojima je na prvom mestu estetski efekat postignut naglašenim eksperimentalnim pristupom „sirovoj građi“. Tamo je završio i film „Plava čaplja“ („Blue Heron“, 2025), dugometražni igrani debi Sophy Romvari, kanadske režiserke poznate po svojim ostvarenjima kratkog metra. Ova drama predstavlja i autofikcionalni omaž sestre Sashe (Eylul Guven) bratu, Jeremyju (Edik Beddoes), te sa izrazitim uspehom kombinuje sećanja na detinjstvo sa scenama iz meta-filmske „sadašnjosti“ i kao takav naišao je na ogromno uvažavanje filmskih kritičara, kao i pretežno filmofilski nastrojene publike.

Kao što se u ratnom kaosu često ne možemo sjetiti svih bitaka, opsada i epizoda, tako ne možemo ni opjevati njihove heroje. Naročito one koji ne nose plaštove ili vojne uniforme, koji se ne bore oružjem ili poznavanjem strategije i taktike, već koje vodi etika, profesionalna i ljudska. Trebinje i Srđan Aleksić koji je ubijen spašavajući sugrađanina Bošnjaka nekako su probili tu medijsku barijeru, ali sada imamo i jedan drugi, javnosti manje poznat primjer. Naime, novosadski dokumentarist Aleksandar Reljić snimio je film o doktorici Dušanki-Dušici Vujasić, Beograđanki koja je poginula na radnom mjestu, vršeći svoju profesionalnu dužnost u bolnici u Goraždu za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini. Reljićev srednjemetražni dokumentarni film „Doktorica“ premijeru je imao na Sarajevo Film Festivalu, u sekciji „Suočavanje s prošlošću“,